برو برو که نداری قرار دیوانه

برو بمیر برایش برو همین حالا

ترا به اول و آخر چه کار دیوانه

برو بگو که شما زندگی من هستید

برو نترس بهانه نیار دیوانه

بروسفید ترین رنج پنجه هایت را

میان زلف سیاهش بکاردیوانه

*

به ناز می نگری و برای چشمانت

تمام شهر تمام مزار دیوانه

فقط بخند به این سرنوشت بی پدرم

پدر برای خودم آدم بزرگ شدم

ولی برای شما تا هنوز درد سرم

برای اینکه تو خوبی چقدر بد هستم

پدر ببخش مرا بچه ام هنوز خرم

پدر ببخش که شب دیر خانه میایم

و از تمامی احوال خانه بی خبرم

پدر بد است همینکه برای یک دختر

تمام روز -بدون بهانه- خون جگرم

بد است اینکه به سگرت پناه میبرم و

ز روی زندگی ام بی علاقه میگذرم

ولی چی کار کنم سر نوشت من این است

همین که تازه ترین خار چشم یک پدرم

دلت نشد که مرا عاشقت بدانی گل؟

برای آمدنت چند باغ کاشته ام

اگر چه زینت گلدان دیگرانی گل

چی می شود که تو فردا عروس من باشی

به هیچ جا نروی پیش من بمانی گل

که گفته است که از تند خوییت کم کن

بنوش خون مرا تا که می توانی گل

تمام شهر ز عشق من و تو با خبرند

مبارکت که دگر می شوی جهانی گل

دو تا عاشق دو تا آدم دو تا خر

دو ديوانه دو وحشي دو برادر

دو تا دل با تمام چار چشمي

مهاجر مي شود دختر به دختر

زمان از نه و نيم صبح تيره

جهان در چنگ بي رحمي اسيره

شده در بلخ قتل عام بر پا

غريبه سوي دانشگاه ميره

سرا پا آفتي، دردي، بلايي

غريبه قهري يا لطف خدايي؟

سرم را خاك راهت مي نمايم

اگر روزي «علي چوپان» بيايي

به بيماري چشمش مبتلايم

دلش هرچه بخواهد؛ مي نمايم

به اين آسوده گي ها گُم نمي شه

غريبه را خدا داده برايم

غريبه سبز باشه روزگارت

ولي از ما نشد قول و قرارت

تمام كوه هاي «باميان»م

فداي «سنگچِل»هاي «مزار»ت

خراب و خُرد و ريزم كرده دختر

هوايي، هيچ چيزم كرده دختر

ز دست چشم هاي منگريزش

مرا ای "فصل بارانخوردهء" امید باور کن

مرا اندازهء یک ماه یک خورشید باور کن

منی را که سکوت مهربان روز های پیش

میان بستر تنهای شعر افتید باور کن

مرا ای آنکه رفتی کوچه تنها ماند با غربت

و کس ـ جز من ـ نکرد از آبها تقلید باورکن

تو رفتی کم کمک بی رنگ شد بی رنگ مثل هیج

نشان گام ها در سایهء تردید باور کن

تو رفتی هرزه گاه کوچک همسایه ها امّا

ز شعر روشن زردشت پر گردید باور کن

تهی از گام باران است جاده

و سرشار از زمستان است جاده

به زیر پلکهای شب خدایا!

چرا این گونه پنهان است جاده؟

باید دوباره پنجره را آفتاب کاشت

باید برای آینه ها اعتقاد داشت

امید شهر و پیرهن بامداد را

با پرنیان باد و پر دوستی نگاشت

باید دوباره پرچم اسپید مهر را

در محضر ظریف صدا و صدف فراشت

در آسمان سوخته و بی فروغ عشق

رنگین کمان تازه یی را انتظار داشت

ای صخره های سرد زمستان گنگ و مات!

باید دوباره مزرعه را آفتاب کاشت

بیا که پرچم خورشید را بلند کنیم

به زلف باغچه ها شعر تازه بند کنیم

بیا دریچه بکاریم سوی سبزترین

صدای آبی مه را هزار چند کنیم

دعا کنیم که پاییز سوی گل نرود

اتاق کوچک آیینه را سپند کنیم

زرقص آبی باران چشم آینه ها

بدست کاج و سپیدار دست بند کنیم

و سایه سایه شب را به دست هیچ دهیم

نگاه کوچک خود را شگوفه مند کنیم